اما كلمه الله ، لفظ « الله » علم است براى ذات ربوبى و به قول اهل ادب ، علم است براى ذاتى كه مستجمع همه صفات كماليه است و داراى صفات جلال و جمال است . لذا در لفظ « الله » ، « الرحمن » مستتر است ، چنانچه « الرحيم » . و اين نام مبارك بر غير او اصلًا نبايد به كار رود و مختص به ذات ربوبى است . « الرحمن الرحيم » ، اين دو صفت به دنبال لفظ « الله » آمده ، به خاطر عنايت خاصى كه موردنظر بوده و خواسته به بندگان بفهماند كه اين ذات ، مستجمع جميع صفات كماليه است . رحمتش بر غضب او تقدم دارد . « 1 » بلكه اگر در جايى غضب هم هست ، در حقيقت او « رحمن » نهفته . زيرا كه اگر دوزخ نباشد عده‌اى براى بهشت رفتن آمادگى پيدا نمىكنند . جهنم براى تربيت و آبديده شدن گنهكاران است . « 2 » تقدم رحمن بر رحيم 1 - به ما مىفهماند « رحمن » عين ذات الهى اس و رحيم بعد از « رحمن » است . 2 - مىفهماند كه پروردگار عالم يك لطف خاصى به بعضى از بندگان خود دارد ، اگر چه همه از اين لطف بهره مىبرند . كه فرمود : انَّ الله بالناس لَرَئُوفٌ رَحيمٌ خداى تعالى به مردم رئوف و رحيم است . پروردگار مهربان به قدرى به اين انسان عنايت مبذول داشته كه استاد بزرگوار ما رهبر عظيم‌الشأن انقلاب مىفرمودند : از لطف اوست كه مثل موسايى را تربيت مىكند و به قول قرآن شريف ، به دست خود او را تربيت مىفرمايد « 3 » و هميشه او را زيرنظر دارد . كه گاه از حضرت خضر سلام‌الله عليه دورهء كمال مىبيند و گاه ده سال در خدمت حضرت شعيب پيغمبر عليه السلام كلاسهاى تزكيه را مىگذراند ، تا به حد

--> ( 1 ) - يا مَنْ سَبَقت رَحمَتة غَضَبةاى كسى كه رحمتش بر غضبش پيش گرفته . ( 2 ) - از بررسى آيات قرآن و روايات به اين نتيجه مىتوان رسيد كه اكثر مردم در مجموع يعنى بعد از گذشت عالم برزخ و عذابهاى قيامت و دوزخ اهل نجاتند و كسانى كه مخلد در آتش دوزخ باشند و به طور هميشگى عذاب شوند نه تنها نيسند بلكه خيلى هم كمند و اين خود نتيجه سبقت رحمت خداوندى بر قهاريت اوست . ( 3 ) - سورهء « طه » آيه 41 : وَاصطَنَعْتُكَ لنفسى اى موسى من ترا براى ( مقام رسالت و محبت ) خود آراستم .